چندی سکوت اختیار کردم به بهانه آنکه شاید تغییری ببینم.

اما بگذارید وجه تسمیه این سیاست ایران را در چند جمله خلاصه کنم

خمینی را دوست ندارم چون نقاشی حسود بود که شمایل خویشتن را جلوه ای زیبا بخشید و دیگران را محو به قلم آورد

خامنه ای را دوست ندارم چون به تحسین این قلم کورکورانه پرداخت و آن ناشایست ها را جلوه دیگر بخشید.

موسوی را دوست ندارم چرا که دست پرورده خمینی است و نظام حقیری را ستایش می کند که پایه اش بر دروغ و افترا سامان گرفته

کروبی را دوست ندارم چون زندانبان بوده و حریم دین با سیاست را نمی شناسد

خاتمی را دوست ندارم چون پافشاری بر این حکومت دروغین دارد

از رفسجانی هم بیزار شده ام چرا که همچون خفاش شب بیداریست که فقط به دنبال قوت خود می دود

از احمدی نژاد پست بیزار بوده ام که نطفه اش با دروغ و دزدی بسته شده است و اطمینان دارم این بیزاری هیچوقت تمام نخواهد شد!